Mowa pogrzebowa: przykłady, które pomogą napisać własną

Mama miała zasadę: nikt nie wychodzi z domu głodny. Listonosz, sąsiad, koledzy, którzy wpadli tylko po płytę. Każdy dostawał talerz zupy albo chociaż kanapkę na drogę.

Pracowała jako pielęgniarka na nocnych dyżurach. Rano wracała zmęczona, a mimo to zawsze pytała, czy mam drugie śniadanie. Pamiętam, jak w liceum zapomniałem kluczy i czekałem pod drzwiami. Przyszła po dyżurze, nic nie powiedziała, tylko zrobiła mi jajecznicę. Dopiero przy stole usłyszałem: „Klucze wiszą przy drzwiach. Tam, gdzie zawsze”.

Nauczyła nas, że troska to nie wielkie słowa. To zupa na gazie i światło zostawione w przedpokoju.

Mamo, dziękuję Ci za wszystkie noce, kiedy czuwałaś nad innymi, i za wszystkie poranki, kiedy czekałaś na nas.

Klucze wiszą przy drzwiach. Tam, gdzie zawsze. Odpoczywaj, mamo.

Babcia Stasia liczyła wszystko w słoikach. Ogórki, powidła, kompot z wiśni. W piwnicy miała ich chyba trzysta, każdy podpisany datą. Kiedy jako dziecko pytałam, po co tyle, odpowiadała: „Żeby nikomu zimą nie zabrakło”.

I nikomu nie brakowało. Każdy z nas wyjeżdżał od niej z torbą słoików, nawet jak mówiliśmy, że naprawdę nie trzeba. Kiedy przeprowadziłam się do Wrocławia, wysyłała mi paczki. Na każdym słoiku było jej pismo i dopisek: „Oddaj słoik”.

Babcia była cicha, ale uparta. Do osiemdziesiątki sama robiła przetwory i sama nosiła słoiki do piwnicy. Nie pozwalała sobie pomóc, bo „jeszcze nie jest stara”.

Babciu, dziękuję za wszystkie zimy, w które nikomu nie zabrakło. Oddam słoik. Obiecuję.

Wieczny odpoczynek racz jej dać, Panie.

Z Markiem poznaliśmy się na pierwszym roku studiów, w kolejce do dziekanatu. Staliśmy tam dwie godziny, a on przez cały czas opowiadał, jak zbudować łódkę z kartonu. Tamtego dnia nic nie załatwiliśmy. Łódkę zbudowaliśmy latem.

Marek zawsze miał jakiś plan. Spływ Czarną Hańczą, kurs spawania, remont starego kampera, którym w końcu dojechaliśmy aż do Portugalii. Z dwoma awariami po drodze. Przy obu powiedział to samo: „Spokojnie. Mam taśmę”.

Był najlepszym przyjacielem, jakiego można sobie wymarzyć. Odbierał telefon o trzeciej w nocy i nigdy nie pytał, po co dzwonię. Po prostu przyjeżdżał.

Marku, dziękuję Ci za trzydzieści lat planów. Część z nich się udała, część nie, ale każdą chciało się zacząć razem z Tobą.

Będzie nam Ciebie brakowało. Spokojnie, Marek. Mamy taśmę.