Mowa pogrzebowa dla dziadka: przykłady i pytania na start

Dziadek miał w garażu stół, a na nim słoiki ze śrubkami. Każdy słoik był podpisany flamastrem: „małe”, „średnie”, „nie wiadomo jakie”. Ten ostatni był największy.

Spędziłem przy tym stole połowę dzieciństwa. Dziadek naprawiał rowery całej ulicy, a ja podawałem mu klucze. Zwykle nie te, o które prosił. Nie denerwował się. Mówił: „Też dobry, tylko do czego innego”.

Przez czterdzieści lat był mechanikiem w zajezdni tramwajowej. Lubił swoją pracę. Kiedy o niej opowiadał, cierpliwie tłumaczył mi rzeczy, których jeszcze nie rozumiałem.

Mało mówił o sobie. Dopiero kiedy byłem już dorosły, opowiedział mi, że jako chłopak sam zbudował radio z części ze złomu i słuchał na nim meczów. Pokazał mi to radio. Stało w garażu, na najwyższej półce, i dalej działało.

Dziadku, dziękuję Ci za wszystkie popołudnia w garażu. Za to, że mogłem siedzieć obok, pytać i próbować. Lubiłem ten nasz wspólny czas.

Spoczywaj w pokoju.

Z dziadkiem chodziłam na ryby, chociaż nigdy żadnej nie złapałam. Dziadek mówił, że nie o ryby chodzi. Długo nie wiedziałam, o co w takim razie. Teraz chyba wiem.

Siedzieliśmy nad Wartą godzinami. Dziadek pił herbatę z termosu, rozwiązywał krzyżówkę i co jakiś czas pytał mnie o hasło. Na przykład „dopływ Wisły na pięć liter”. Nigdy nie znałam odpowiedzi. Dziadek zawsze znał, ale czekał, aż spróbuję.

Był spokojny i bardzo dokładny. Do końca sam prowadził zeszyt z wydatkami i sam chodził płacić rachunki na pocztę, bo „tak się wie, że jest zapłacone”.

Dziadku, dziękuję za wszystkie poranki nad rzeką. Nie złapałam ani jednej ryby, ale miałeś rację. Nie o ryby chodziło.

Dziadek zawsze nosił w kieszeni scyzoryk i cukierka. Scyzoryk do wszystkiego, cukierek dla tego, kto akurat był smutny.

Był człowiekiem, który więcej robił, niż mówił. Każdy z nas ma w domu coś, co dziadek kiedyś naprawił.

Dziadku, dziękujemy. Za scyzoryk, za cukierki i za to, że zawsze byłeś obok.