Mowa pogrzebowa dla babci: przykłady od wnuczki i wnuka

Kiedy byłam mała, spędzałam u babci każde wakacje. Babcia budziła mnie o siódmej, bo „kury nie będą czekać”. Kury czekały bardzo cierpliwie, ale nigdy jej tego nie powiedziałam.

U babci wszystko miało swoje miejsce. Nożyczki w szufladzie pod oknem, okulary na radiu, cukierki w puszce po herbatnikach, wysoko na szafie. Wszyscy wnukowie wiedzieli, gdzie jest ta puszka. Babcia też wiedziała, że my wiemy.

Dopiero jako dorosła dowiedziałam się, że w młodości babcia śpiewała w chórze i jeździła z nim na występy aż do Czechosłowacji. Pokazała mi kiedyś zdjęcie: stoi w pierwszym rzędzie, w białej bluzce, i śmieje się do kogoś obok. Powiedziała tylko: „Ładna byłam, co?”.

Była. I została taka do końca. Uparta, punktualna, z pomalowanymi paznokciami nawet do obierania ziemniaków.

Babciu, dziękuję Ci za wszystkie wakacje, za puszkę na szafie i za to, że zawsze miałaś dla mnie czas. Spoczywaj w pokoju.

Mówię dziś w imieniu wszystkich wnuków babci Ireny. Jest nas siedmioro, a każde z nas było przekonane, że jest jej ulubionym. To chyba najlepiej mówi, jaką była babcią.

Babcia grała z nami w karty i nie dawała nam forów. Kiedy przegrywaliśmy, mówiła: „Nie szkodzi, jutro się odegrasz”. Kiedy ona przegrywała, tasowała karty jeszcze raz i mówiła, że to się nie liczy.

Przez lata pracowała w urzędzie pocztowym w Mszanie. Pisała do nas listy, nawet kiedy mieliśmy już telefony. Krótkie, zawsze na tym samym papierze w kratkę, zawsze z dopiskiem: „Uważaj na siebie”.

Babciu, dziękujemy za wspólne wieczory przy kartach i za wszystkie listy. Za to, że przy Tobie każde z nas czuło się ważne. Będzie nam Ciebie brakowało.

Babcia zawsze machała nam z okna, dopóki samochód nie zniknął za zakrętem. Raz wróciliśmy po zapomnianą torbę, a ona dalej stała w oknie.

Była dla nas domem, do którego zawsze można było wrócić.

Babciu, dziękujemy za wszystkie powitania i pożegnania w Twoim domu. Będziemy za Tobą tęsknić.